بخش ۳ - نیایش سرور عرش مسیر، نخستین نقش تقدیر، وسیلهٔ کارگاه ایجاد رابطهٔ مبدأ و معاد سلام الله علیه و علی آله الامجاد
دل و دیده ها فرش در راه کیست؟جبین ها زمین سای درگاه کیست؟
بلند از که شد رایت سروری؟که بخشید عزت به پیغمبری؟
فروزندهٔ بدر عرفان کِه شد؟فزایندهٔ قدر انسان کِه شد؟
به نوع بشر سرفرازی کِه دادکف خاک را بی نیازی که داد؟
ز فیض که این مشت گِل جان گرفت؟فروغ از کِه، رخسار ایمان گرفت؟
فلک چاکرِ لامکان پایه کیست؟قدم بر فلک سای بی سایه کیست؟
کِه پا بر سر ماه و خورشید زد؟که بر سیم و زر، سکّه جاوید زد؟
دوان در رکاب که جبریل رفت؟که حکمش به تورات و انجیل رفت؟
می معرف دردی جام کیست؟دل عارفان زنده از نام کیست؟
زمین مسکن آسمان آستانفروغ زمین، قبلهٔ راستان
خدا را بود در نیابت امینکفیٰ حجهٔ الله فی العالمین
محمّد سرافراز خیل رُسُلامان البرایا، دلیل السُّبل
امام الهدی اشرف المصطفینمغیث الوری، ملجا الخافقین
سر و سرور یکه تازان عشقبلند افسر سرفرازان عشق
شفاعت گر جوق بی حاصلانحلاوت ده ذوق صاحبدلان
سبیل گدایان او سلسبیلجنیبت کش موکبش جبرئیل
ز کامل عیاران حق اکملیبزرگی بر او آیت مُنزلی
ز حکمت به هر نکته اش داستانبه لب ناسخ نسخهٔ باستان
عیان کرده، پوشیده اسرار راز رخ پرده برداشت انوار را
شد از مهر ختم نبوت عیانکه بعد از عیان نیست جای بیان
به این جلوه بگشای چشم دلیببین پایه اش را اگر مقبلی
شد از شأن او شوکت کفر پَستبه میلاد او قصر کسری شکست
صبا همدم غنچه اش تا شدهپرد رنگ گلنارِ آتشکده
زند بحر رحمت چو موج ظهورشود خشک دریاچهٔ تلخ و شور
نیارد سر از تیغ او خصم تافتیک انگشت او فرق مه را شکافت
به عهدش عبادت روایی گرفتجبین صنم جبهه سایی گرفت
دل قدسیان است مجنون وششبود ناقهٔ عشق محمل کشش
به بزم ازل محرم راز، اوستبه روی دو عالم، درِ باز اوست
کلید دلِ تنگِ هر بسته کاردر رحمت خاص پروردگار
چه خرّم بهاری ست با آب و رنگگل داغ عشقش به دلهای تنگ
چه دولتسرایی ست جنّت اساسازو مخزن سینه ی حق شناس
چه نعمت کزو قسمت خاک نیستچه رفعت کزو خاص افلاک نیست؟
به معراج بخشد فلک را عروجبلند آسمانیست ذات البروج
سپاس و سلامی سزاوار اوبر او باد و بر آل اطهار او
بر اصحاب و بر پیروانش همهبه یاران روشن روانش همه
عرق ریز شرم است کلکت حزینبضاعت نداری خموشی گزین
تهیدست حیران چه سامان دهد؟درین عرصه یکران کِه جولان دهد؟
درودی سزایش نداری به یادزمین ادب بایدت بوسه داد