گنج

شمارهٔ ۳۴۶

۲ بیت
نماند از گرد غم، در سینه ام جای شکیباییبغل پر کرده ام از سنگ مینای شکیبایی
شود چون کوه اگر خونم ز خشکی لعل جا داردبسی در زیر تیغ افشرده ام پای شکیبایی