گنج

شمارهٔ ۲۷۶

با ماست، لطف چشم تغافل پناه،کمحسرت پر و امید فراوان، نگاه کم
دل را مده به غمزهٔ مژگان که خسروانآلوده اند پنجه به خون سپاه،کم
در محفل زمانه، چو شمعیم در گدازتا تن به جا بود، نشود اشک و آه کم