شمارهٔ ۲۴۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ادرپیش۴ بیت

نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویشرهین منّتم، از زشتی زمانه خویش

به دیر و کعبه نیارم سر نیاز فرودمرا که خاک مراد است، آستانهٔ خویش

خوش است بلبلم از عیش جاودانهٔ خویشکه دارم از گره بال خویش، دانهٔ خویش

شراب در نظر مستیم سراب نماستلبم تر است ز شادابی ترانهٔ خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شاعر احساساتی عمیق را نسبت به زندگی و دنیای خود بیان می‌کند. او می‌گوید که دلش به دام و فریب دنیا راضی نیست و تنها به خاطر زشتی‌های زندگی، به نعمت‌ها و زیبایی‌های دیگر فکر می‌کند. شاعر به مکان‌های مذهبی مانند دیر و کعبه بی‌اعتناست و تنها آستانه خود را می‌پرستد. او از خوشی‌های جاودانه‌اش لذت می‌برد وبه تجاربش در زندگی اشاره می‌کند. در نهایت اشاره می‌کند که سراب‌ها، واقعیت زندگی را نمایان نمی‌کنند و او احساس شادابی و شعف را از ترانه‌هایش دارد.