شمارهٔ ۱۹۶
گرچه در بزم جهان، گردن میناست بلندیک سر و گردن از او نشئه صهباست بلند
می کند سلسلهٔ شور جهان کوتاهیبس که آوازهٔ آن زلف چلیپاست بلند
فیض تشریف جنون بر قد رسوایی ماکوتهی تا نکند دامن صحراست بلند
برسر منصب پروانگیت در محفلشمع را تا به سحر گردن دعواست بلند