شمارهٔ ۱۸۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اراننمیشود۴ بیت

تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شدهر چاک دلم، جادهٔ صحرای ختن شد

دیدهٔ بخت سیاهم چو گران خواب شودتیغ مژگان رسای تو سیه تاب شود

سر تسلیم، پی سجدهٔ مستانه به خاکمی گذارم، اگر ابروی تو محراب شود

مرا به خاک چو مژگان اشکبار شودکفن پر آب تر از ابر مایه دار شود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با اشاره به زیبایی و ویژگی‌های معشوق، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او از سایه زلف معشوق بر دوش خود صحبت می‌کند و می‌گوید که دلش در چاک‌های عاشقانه‌اش، به جاده‌ای بی‌پایان تبدیل شده است. همچنین، وقتی چشم بخت او خسته و خواب آلود می‌شود، مژگان معشوق به مانند تیغی سیاه می‌شود. شاعر با ذکر سجده‌ای مستانه بر خاک، نسبت به ابروی معشوق ابراز زمین‌گیری و تسلیم می‌کند و اگر اشک‌ها به خاک بیفتند، آن را کفنی از آب می‌داند که از ابرهای بارانی بیشتر است. این ابیات غم و عشق را به زیبایی توصیف می‌کند.