شمارهٔ ۸۶۰

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ارچونی۷ بیت

ای خستهٔ بی قرار چونی؟بی مونس و غمگسار چونی؟

یاران چه شدند و دوستداران؟بی یار، درین دیار چونی؟

درگریه نمک نمانده دیگرای سینهٔ داغدار، چونی؟

گردی نرسید از ره یارای دیدهٔ انتظار، چونی؟

ای مرغ قفس ترانه ات کو؟بی برگ، درین بهار چونی؟

رفت آنکه طبیب خستگان بودبا درد دل فگار چونی؟

چون شمع، حزین در آتش دلبا دیدهٔ اشکبار، چونی؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از احساس تنهایی و بی‌قراری می‌گوید. شاعر از حال و روز کسی می‌پرسد که بی‌مونس و دوستانش در غم و اندوه به سر می‌برد. او به یاد یاران و دوستانش می‌افتد و حسرت می‌خورد که دیگر کسی در کنار او نیست. شاعر اشاره می‌کند که حتی در گریه‌هایش نیز خبری از نمک (سوز و تلخی) نیست و از چشم انتظاریش برای دیدن یار صحبت می‌کند. او به زندگی بی‌برگ و خاموش بهار اشاره می‌کند و از فقدان کسی که در گذشته تسکین‌دهنده دردها بوده، ابراز غم می‌کند. نهایتاً، او خود را مانند شمعی می‌بیند که در آتش دلش می‌سوزد و با چشمانی اشکبار در برگشت به یاد آن روزها می‌گرید.