شمارهٔ ۷۷۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اکن۷ بیت

ز رخ چون آتش موسی نمودی، سینه سینا کنلبت را چون دم عیسی ست، این دل مرده احیا کن

چو نگذاری به عقلم، رهنمون کن شور سوداییز شهر آواره ام چون می کنی، مجنون صحرا کن

فروزان چهره چون شمع آمدی، پروانه ات گردمبه بالینم دمی بنشین و جانبازی تماشا کن

گره در دیده ام گردید طوفان سرشک از غمعنان گریه را بگذار و سیر موج دریا کن

حریف میگساران نیستی خشکی مکن زاهدهماورد دل دریا نیی، ای خس مدارا کن

چو مرد دین نیی با نفس کافر برنمی آییسکندر نیستی اندیشه از نیروی دارا کن

حزین از خامه چون مشّاطهٔ حسن ادا گشتیبه کف تا شانه داری، عقده از زلف سخن وا کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و حالتی عارفانه می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌ها و جذبه معشوق صحبت می‌کند و خواهان احیا شدن دل مرده‌اش توسط لب‌های اوست. او از عدم هدایت عقل و آواره‌گی‌اش در شهر سخن می‌گوید و در پی شور و شوقی عمیق است. شاعر در پی ملاقات معشوق و تماشا کردن زیبایی اوست و از غم و اشک‌هایش شکایت می‌کند. او تأکید می‌کند که در میانه‌های مستان نیست و نمی‌خواهد زاهد باشد. در نهایت، او احساس خود را با تشبیه به مشاطه‌ای که زیبایی را به نمایش می‌گذارد، وصف می‌کند. به طور کلی، شعر به جستجوی عشق و روشنایی در دل انسان پرداخته و به تکه‌ای از کیفیت‌های روحانی اشاره دارد.