شمارهٔ ۷۴۰
محبّت برتر آمد از چه و چونتعالی العشق عن نعت یقولون
نیاز من بود در خورد نازتکه خواهد حسن لیلی، عشق مجنون
خجالت می دهد از نونهالانمرا چون بید مجنون، بخت وارون
من و تو هر دو گریانیم ای ابرچه در کوه و چه در دریا، چه هامون
ولیک از من بسی فرق است با توتو آب از دیده می باری و من خون
دوند از جوش غم، اشک من و یاربه هنگام وداع از دیده بیرون
ولیک از چهره اشکش گشت گلرنگمرا شد چهره سبز از اشک گلگون
حزین از تیره روزی در شب هجربه شمع صبح زد آهم شبیخون