شمارهٔ ۷۰۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: نرفتم۵ بیت

من روشن روان غافل به زندان بدن رفتمکشیدم آتشین آهی، چو شمع از خویشتن رفتم

گران جان نیستم در گلستان چون سرو پا در گلسبک روحانه چون باد بهاران از چمن رفتم

نشد بال و پر پروانه ام گرم از تف شمعیبساط زندگی افسرده بود، از انجمن رفتم

کشند آزادگان وادی قدس انتظارم راوداعی ای گران جانان آب و گل که من رفتم

به ناکامی نشستن هم حزین اندازه ای داردبه صد حسرت ز کویت رفتم، ای پیمان شکن رفتم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات خود در مورد زندگی و آزادی می‌پردازد. او خود را در زندان بدن می‌بیند و از محدودیت‌های آن رنج می‌برد. با تشبیه خود به شمع، احساس سوختن و فشاری که بر اوست را بیان می‌کند. او به سبکی روح و آزادی در بهار اشاره می‌کند، اما در عین حال از افسردگی زندگی و جدایی از عشقش نیز ابراز تأسف می‌کند. در نهایت، شاعر با حسرت و غم از ناکامی‌هایش و از دست دادن روابط گذشته، به وداعی تلخ اشاره می‌کند و از جدایی از عشقش رنج می‌برد.