شمارهٔ ۶۸۱
ما چاک به دامن زدهٔ تهمت عشقیمواعظ سر خود گیر که ما امّت عشقیم
عاری بود از عکس خودی آینهٔ ماآتش به دل و جان زدهٔ غیرت عشقیم
کس را نرسد درحق ما ردّ و قبولیما گر بد، اگر نیک، که از حضرت عشقیم
بیرون نتوانیم شد از کوی محبتپروانه صفت سوختهٔ خلوت عشقیم
نبود خطر از برق فنا حاصل ما راما خود دل و دین باختهٔ همّت عشقیم
آسایش دل هاست حزین ، زمزمهٔ ماما نغمه طراز چمن عشرت عشقیم