شمارهٔ ۶۸

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رمارا۵ بیت

تا سرمه کشد چشم ملامتگر ما راغیرت سرپا زد کف خاکستر ما را

خوش دردسری می کشم از درد، ندانمبالین ز دَمِ تیغ که باشد، سر ما را؟

این خامه که چون شمع ز آتش نفسان استرشک پر پروانه کند، دفتر ما را

بی منّت زلفی، رَوَد از خویش حواسمحاجت به سیاهی نبود لشکر ما را

شوری که حزین ، در دل از آن پسته دهان استآرد به سخن، کلک زبان آور ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به وضوح حاوی احساساتی عمیق از عشق و درد است. شاعر از زیبایی و تأثیر چشمان معشوق سخن می‌گوید که موجب سرزنش و غمگینی او می‌شود. او از درد و رنجی که نمی‌داند چگونه سراغش آمده، شکایت می‌کند و می‌گوید که در حالی که سرش بر بالین تیغ است، نمی‌تواند از این حالات رهایی یابد. همچنین به مهارتش در نوشتن اشعار شعر اشاره می‌کند و اینکه این هنر به مانند شمعی است که از آتش نفسانی خود می‌سوزد. شاعر در نهایت به بی‌نیازی‌اش از زلف معشوق و تأثیراتی که این عشق بر دلش می‌گذارد، اشاره می‌کند. کل اثر نشان‌دهنده تلاطم‌ها و احساسات پیچیده‌ای است که عشق و زیبایی می‌تواند به همراه داشته باشد.