شمارهٔ ۶۴۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: شدارم۶ بیت

گرچه در سینه صد آتشکده آتش دارملله الحمد که با سوزش دل خوش دارم

بار عشقی اکه از آن چرخ به زنهارآمدکوه دردی ست که بر جان بلاکش دارم

با سر زلف توگوبا شده گستاخ نسیمبی سبب خاطر مجموع، مشوش دارم

نکند تیره، غبار - ایام مرامشربی صاف تر از بادهٔ بی غش دارم

نرود از سر سودا زده تا حشر برونپیچ و تابی که از طره دلکش دارم

دلم از نغمهٔ حافظ به سماع است حزیندر نهان خانهٔ عشرت، صنمی خوش دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و شوق عاشقانه شاعر است. او از آتش درون خود سخن می‌گوید و با وجود رنج و عواطف عمیقش، به خشنودی و شکرگزاری اشاره می‌کند. عشق او بار سنگینی را بر دوش دارد که همچون کوهی است. همچنین، به دلشوری و تلاطم احساساتش اشاره کرده و نگران این است که غبار زمان بر احساساتش اثر بگذارد. در نهایت، عشق و زیبایی معشوقش را به شکل پیچ و تابی توصیف می‌کند که نمی‌تواند از آن جدا شود، و از نغمه حافظ لذت می‌برد و در دلش خاطرات خوشی از عشق را نگه می‌دارد.