شمارهٔ ۵۹۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انیشمع۱۱ بیت

ای نثار ره تیغ تو سرافشانی شمعداغ سودای تو آرایش پیشانی شمع

تا سحر در حرم وصل تو پا بر جا بودکس درین بزم ندیدم به گرانجانی شمع

آنقدر ضبط زبان کردکه در بزم تو سوخترشک می آیدم از طرز سخندانی شمع

خوش به آرام ازین مرحله در شبگیر استسفر از خود نتوان کرد به آسانی شمع

عرق شرم فرو ریزدش از پیشانیخجل از روی تو شد چهره نورانی شمع

سودی از سوختن خرمن پروانه نکردلب گزیدن بود آثار پشیمانی شمع

پرده پوشی نتوان کرد به رسوایی ماکه لباسی نشود جامه عریانی شمع

غم و شادی همه یک کاسه کند آتش عشقگریه ناکی نتوان یافت به خندانی شمع

فکر آن است که در پای تو ریزد جان رامی توان یافتن، از سر به گریبانی شمع

شب چو سازد گل روی تو رقم پردازمبر سر خامه زنم لالهٔ نعمانی شمع

ما و دلدار ز یک شعله کبابیم حزینسوخت پروانهٔ ما را غم پنهانی شمع

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و التهاب ناشی از آن می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهاتی مانند شمع و پروانه، عشق را به سوز و گداز شمع و سوختن پروانه نسبت می‌دهد. او از عواطف مختلطی چون شوق، درد و شرم سخن می‌گوید، و بیان می‌کند که عشق نه تنها خوشی و شادی، بلکه غم و رنج را نیز به همراه دارد. در نهایت، شاعر به تاثیری که این احساسات بر او می‌گذارد اشاره می‌کند و به شکل زیبایی نشان می‌دهد که چگونه عشق می‌تواند فرد را متعهد و در عین حال دچار پشیمانی کند.