شمارهٔ ۵۶۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اربخش۷ بیت

ای ساقی صبوح نجات از خمار بخشجامی به طاق ابروی صبح بهار بخش

تا کی به قید عالم صورت به سر بریم؟آیینه را خلاصی ازین زنگبار بخش

آرام سوز، حوصله ای کن نصیب مایا بحر بیقراری ما را قرار بخش

تا هست می به شیشه، غم از عمر رفته نیستاین آب رفته باز، به این جویبار بخش

تا هست می به شیشه ، غم از عمر رفته نیستمیخانه را بیا به من میگسار بخش

مپسند خالی از می گلرنگ ساغرمته جرعه ای چو لاله به این داغدار بخش

باشد می دو آتشه را نشئه بیشترته جرعه ای ز خود به حزین فگار بخش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی خواستار نجات از غم و پژمردگی است. شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی بنوشاند تا از خمار زندگی رهایی یابد و به لذت‌های بهاری دست یابد. او به این نکته اشاره می‌کند که چگونه زندگی تنها به ظاهر و قید‌های دنیایی محدود شده و آرزو دارد که روح خود را از این قید رها کند. همچنین، شاعر می‌خواهد که جرعه‌ای از می را به او بدهند تا بتواند آرامش پیدا کند و غم‌هایش را فراموش کند. در نهایت، او به شور و شوق زندگی دعوت می‌کند و از ساقی می‌خواهد که دلش را با می رنگین پر کند.