شمارهٔ ۵۵۶
دلها ز جلوه خون شد و یاری ندید کسعالم به گرد رفت و سواری ندید کس
سرگشتگان چو موج بسی دست و پا زدندزین بحر بیکرانه، کناری ندید کس
رخسار نانموده، دل از عشق سوختیآتش زدی به شهر و شراری ندید کس
سرو و سمن ز ساغر شوق تو سرخوشنددر دور نرگس تو خماری ندیدکس
افسرده بود بس که بساط چمن حزینایام گل گذشت و بهاری ندید کس