شمارهٔ ۵۲۵

قافیه: ارمیداند۷ بیت

بدآموز وفا کی قدر ناز یار می داند؟دل من لذّت آن غمزهٔ خونخوار می داند

غم من می کند تکلیف چشمش باده پیماییغبار خاطرم را ابر دامندار می داند

به یک ساغر برافکن پرده شرم و حیا ساقیحجاب عشق را دل در میان دیوار می داند

نباشم امّت مشرب، اگر کام امید منشکرخند تو را از تلخی گفتار می داند

چه گل چینم من آزرده دل از روضهٔ رضوان؟که دوش بی دماغان بوی گل را خار می داند

ز کف در عاشقی سر رشتهٔ دانش رها کردمدل من، کافرم گر سبحه و زنّار می داند

حزین تایید دل دیدار بینم روشناس اونگاه بی ادب را در میان بیکار می داند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات و عواطف عمیق خود نسبت به عشق و معشوق می‌پردازد. او از چالش‌های عشق و درد ناشی از آن می‌گوید و اشاره می‌کند که دلش از غم معشوق لذت می‌برد. شاعر به رخوت و بی‌حالی ناشی از جدایی از معشوق اشاره می‌کند و از ساقی می‌خواهد که با شراب خود حجاب عشق را کنار بزند. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که رغم تلخی‌های زندگی، لبخند معشوق برای او بسیار ارزشمند است. او از محبوب خود می‌خواهد که درک کند عاشق چگونه در عشق و وجدانی که عاشق را بی‌نصیب کرده، رها شده است. در نهایت، ابراز می‌کند که عشق و دیدار معشوق برای او اهمیت بیشتری از هر چیز دیگر دارد.