شمارهٔ ۴۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ارمرا۵ بیت

بیابان مرگ حسرت کرده ای مشت غبارم رابه باد دامنی روشن نما، شمع مزارم را

نمی آید به لب افسانهٔ بخت سیاه مننگاه سرمه سایی، تیره دارد روزگارم را

نگاهی کن که فارغ گردم از درد سر هستیبیا ساقی به یک پیمانه می بشکن خمارم را

درین بستان سرا از سرد مهری، چون گل رعناخزان رنگ زردی در میان دارد بهارم را

حزین از اضطراب دل به کوی یار می ترسمتپیدنها به باد آخر دهد، مشت غبارم را

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حسرت و دردهایی می‌گوید که در زندگی‌اش دارد. او به بیابان و خاموشی مرگ اشاره می‌کند و از غبار و ناپدید شدن خود سخن می‌گوید. شاعر از سرنوشت تلخ و غم‌انگیزش شکایت دارد و از ساقی می‌خواهد که با یک جرعه شراب، غم و خمارش را بشکند. در فضای بستانی که سرد و بی‌روح است، شاعر بر زردی خزان و فقدان بهار خود تأکید می‌کند. او همچنین از اضطرابش در دیدار یار و ترس از پایان زندگی می‌گوید. این شعر بیانگر تنهایی، اندوه و longing شاعر برای رهایی از مشکلات و دردهای زندگیش است.