شمارهٔ ۴۷۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یکند۷ بیت

ساقی چه شد که آتش موسی ز می کند؟مطرب کجاست تا دم عیسی به نی کند؟

یک عیش و عشرت است ولی منزلش دوتاستعاقل به قصر جنّت و مجنون به حی کند

بنگر به فال سعد در اوراق روزگارتا آگهت ز قصّه کاوس کی کند

وقت عزیز خویش به اندیشه داده ایغافل که روزنامهٔ عمر تو طی کند

از کاوش زمانه به آزادگی رهی ستاین نیش خدِّ ناقهٔ آمال پی کند؟!

دندان حرص کُند به ترشی نمی شودچین جبین علاج طمع پیشه کی کند؟

شاهنشهی ست عشق و درفش قلم حزینتسخیر ملک نظم به اقبال وی کند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی مفاهیم عشق، زندگی و گذر زمان می‌پردازد. او از ساقی می‌پرسد که چرا آتش موسی از می سوخته است و می‌خواهد بداند که مطرب کجاست تا دم عیسی را به نی بنوازد. شاعر زندگی را به دو بخش تقسیم می‌کند: لذت و اندوه. او عاقلان را به قصر بهشت و مجنونان را به جستجوی عشق ترغیب می‌کند. شاعر به خواننده توصیه می‌کند که به فال سعد توجه کند و از گذر زمان غافل نشود، زیرا عمر به سرعت در حال سپری شدن است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که آزادگی در زندگی به واسطه کاوش زمانه به دست می‌آید و حرص و طمع تنها به رنج و تلخی منجر می‌شود. در نهایت، شاعر عشق را به عنوان یک پادشاه عظیم و قلم را به عنوان ابزار تسخیر نظم معرفی می‌کند.