شمارهٔ ۴۴۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ورنگذارد۷ بیت

دهد ساقی اگر ساغر چنین، مخمور نگذاردبود گر جلوهٔ مستانه این، مستور نگذارد

به افسونی طبیب عشق درمان کرد دردم رامحبّت را دم عیسی بود، رنجور نگذارد

در آن بزمی که من پیمانهٔ توحید پیمایمخمارم قطره ای در ساغر منصور نگذارد

عمارت برنمی تابد کهن ویرانهٔ دنیاچرا سازم؟ که سیلاب فنا معمور نگذارد

اگر نگذارد از کف، کاسه کشکول قناعت راگدا از ناز پا را بر سر فغفور نگذارد

به صدق دل گر آید جانب میخانه، من ضامنکه ساقی عقدهای در خاطر انگور نگذارد

حزین در عشق از کف لنگر تسلیم نگذاریمجال دست و پا این قلزم پرشور نگذارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حال و هوای میخانه و عشق می‌پردازد. او از ساقی می‌خواهد که ساغر را پر از شراب کند و اجازه ندهد که در اثر خماری، لذات عاشقانه کمرنگ شوند. شاعر ذکر می‌کند که عشق به نوعی درمان دردهایش است و یگانه مولفه‌ای که او را زنده نگه می‌دارد، محبت و سرور در جمع‌های عاشقانه است. او به ناپایداری و ویرانی دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان از فنا فرار کرد. در پایان، شاعر به عشقش اشاره می‌کند و به تمایلش برای تسلیم در برابر این احوال اشاره دارد، زیرا در چنان حالتی، مجال آزادی و تحرک از او سلب می‌شود. در مجموع، شعر احساسی عمیق و تأملی در مورد عشق، زندگی و گذر زمان را بیان می‌کند.