شمارهٔ ۴۳۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابمنمیکند۷ بیت

چشمت چرا حریف شرابم نمی کند؟اریک دو جرعه مست و خرابم نمی کند؟

آن ماهیم که از تف عشق تو سینه امدریای آتش است و کبابم نمی کند

آسودهٔ فسانهٔ شوریده مغزیمغوغای حشر چارهٔ خوابم نمی کند

مهرم، که باد را به چراغم گذار نیستچرخم که سیل فتنه خرابم نمی کند

غافل چراست این همه ساقی ز کار من؟افشرده است و باده ی نابم نمی کند

محرومتر مباد کس از من به عاشقیرنجیده آن نگاه و عتابم نمی کند

نه خار رهگذار و نه خاک قدم حزینآن سرگران به هیچ حسابم نمی کند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به واژه‌های دل‌انگیز و استعارات زیبا به توصیف حال خود می‌پردازد. او از عشق و احساساتش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چشمان معشوقش هرگز او را مست و شاداب نمی‌کند، حتی اگر محشری در دلش باشد. عشقش مانند دریای آتش است و آرامش ندارند. او به ناامیدی از رخدادها و عدم توجه دیگران به حال و احوالش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز او را تسکین نمی‌دهد. در نهایت، شاعر می‌خواهد بگوید که عشق واقعی و درونی‌اش پایدار است، اما از ظلمت و غفلت اطرافش رنج می‌برد.