شمارهٔ ۴۲۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انمدادند۷ بیت

پای بستند و ره سعی نشانم دادنددست و بازو بشکستند و کمانم دادند

جان سختم حذر از دوزخ جاوید نداشتخانه در کوچهٔ آسوده دلانم دادند

العطش زاست درین وادی تفسیده دلمجگری گرمتر از ریگ روانم دادند

بر رخ خرقه کشان هم در رحمت باز استبار در انجمن باده کشانم دادند

شمعها برده ام از صدق به خاک شهداتا دل و دیدهٔ خونابه چکانم دادند

اجر صبری که به حرمان گلستان کردمچمن آرایی آن سرو روانم دادند

همّت از ابر نمی گشت طلبکار حزینرگ ابر قلم ژاله فشانم دادند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حسرت و غم شاعر در مورد عشق و زندگی‌اش می‌پردازد. شاعر در ابتدا از دشواری‌ها و مشکلاتی که در مسیر تلاشش با آن‌ها مواجه شده است، سخن می‌گوید. او از درد و رنج‌هایی که به خاطر عشق و آرزوهایش تحمل کرده، یاد می‌کند و احساس خشکی و تشنگی عمیق خود را در این وادی پر از ناامیدی نشان می‌دهد. در عین حال، شاعر به یاد شهیدان می‌افتد و با تقدیم شمعی به آنان، ارادت خود را نشان می‌دهد. او به نوعی از صبر و تحمل خود در برابر محرومیت‌ها و سختی‌ها سخن می‌گوید و در نهایت، به امید چمن‌زاری و رویش دوباره عشق و زیبایی اشاره می‌کند.