شمارهٔ ۴۱۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: امکردند۷ بیت

سر زلفی به عالم دام کردنددل رم خوردگان را، رام کردند

چه جانها سوختند از داغ حسرتکه تیغ غمزه، خون آشام کردند

دلم را داد ساقی بادهٔ عشقدربن بزم، آتشم در جام کردند

سحر خیزان صفای صبح محشراز آن چاک گریبان وام کردند

کجا، پیش که یارب می توان گفتکه خود کامان مرا ناکام کردند؟

دلم را گلرخان، کشور پناهانخرابات محبت، نام کردند

حزین یک رشحه از فیض عراقی ستنخستین باده کاندر جام کردند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از زلف معشوق سخن می‌گوید که دل‌های بسیاری را به دام انداخته و باعث سوختن جان‌ها از حسرت شده است. او به یاد می‌آورد که چگونه ساقی به او باده عشق می‌دهد و این عشق او را در دنیایی آتشین غرق می‌کند. صبح و شادی به خاطر زیبایی‌های معشوق مغان ومفاسد عشق را از بین می‌برد. در نهایت، شاعر از ناکامی و درد ناشی از عشق می‌گوید و یادآور می‌شود که محبت در این خرابات، به نوعی نام و نشانی از عشق واقعی است. در انتها، اشاره‌ای به فیض عراقی و لذت از باده عشق می‌کند.