شمارهٔ ۳۳

ز لوح سینه ستردیم، علم فتوا رابه آب میکده شستیم، لوث تقوا را

به بوی سنبل خلد، آستین فشان بینممقیدان سر زلف عنبرآسا را

میان ما و تو مشکل حکایتی ست که نیستمرا دل و تو ندانسته ای، مدارا را

به یاد لالهٔ رخسار آتشین روییز خون دیده دهم آب، کوه و صحرا را

خراب نرگس مست سهی قدان گردمکه داده اند به تاراج غمزه دلها را

به نسبت تو مگر خاطرم بیاسایدکه سر به کشور دل داده شور و غوغا را

به ارمغان برسان ای صبا شمیم گلیکه سر عشق بود فاش، پیر دانا را

دلم ز جلوه ی این خلق بی اصول گرفتخدا کند که ببینیم، رقص مینا را

ز خاک صومعه ها، بوی شید می آیدکشم به دیده، غبار در کلیسا را

ز بس رمیده دل از اهل خانقاه، حزینبه دیده می سپرم راه دیر ترسا را