شمارهٔ ۳۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اررا۶ بیت

از چاره عاجزم مژه اشکبار راساکن چه سان کنم؟ رگ ابر بهار را

نتوان ستردن از دل خون گشته داغ عشقناخن عبث مزن، جگر لاله زار را

دایم شمرده از دل روشن ضمیر خویشچون صبح می کشم نفس بی غبار را

دل در کفن، ز شوخی مژگان کافریآورده در تَپش، رگ سنگ مزار را

تا تن به جاست، جوهر جان را صفا مجویآیینه در غبار بود، زنگبار را

روزی که شد خمار غمت قسمت حزینچشم تو برد مستی دنباله دار را

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که بیانگر احساساتی عمیق از درد و اندوه ناشی از عشق است. شاعر از اشک و غم خود سخن می‌گوید و می‌پرسد چگونه می‌تواند با احساسات تلخ خود کنار بیاید. او به این نکته اشاره دارد که نمی‌تواند حس عشق را از دلش پاک کند و این داغ درونش باقی مانده است. همچنین، شاعر به زیبایی عشق و تأثیر آن در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در سختی‌ها و غم‌ها، زیبایی‌ها و لذت‌ها نیز وجود دارند. در نهایت، شعر به حالتی از خمار عشق و مستی از زیبایی معشوق اشاره می‌کند.