شمارهٔ ۲۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: زمرا۶ بیت

تا فکند از نظرآن سروسرافراز مراشده هر شاخ گلی، چنگل شهباز مرا

نه سپند است، ندانم دل بی طاقت کیست؟سوخت در بزم تو، از شعلهٔ آواز مرا

من که از دل شده ام در غم صیاد اسیرچه ضرور است شکستن، پر پرواز مرا

خون دل خواستم از عشق تو درپرده خورمکرد رسوای جهان، دیدهٔ غمّاز مرا

کششی کز نگه کافر او می بینمترسم از کعبه به بتخانه برد باز مرا

می برد نغمه حافظ، دلم از هوش حزیناینقدر نشئه نبخشد، می شیراز مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند که وی را از نگاه خود دور کرده و این امر باعث شده که او در غم و اندوه خودش غرق شود. او به تصویر کشیده است که چگونه عشق او، مانند شعله‌ای، دلش را سوزانده و او را به شدت آزار می‌دهد. در این شعر از نوعی تسلیم در برابر عشق و عواطف صحبت شده و نشان داده می‌شود که شاعر، حتی اگر در مهلکه‌ای باشد، همچنان وابسته به احساسات عاشقانه‌اش است. همچنین، منظور از "کعبه" و "بتخانه" نمادهایی هستند که به تقابل عشق الهی و عشق زمینی اشاره دارند. در نهایت، شاعر با اشاره به حافظ، حالتی از ناتوانی و غم را بر اثر عشق بیان می‌کند.