شمارهٔ ۲۰۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارنیست۷ بیت

خورشید و ماه آینهٔ حسن یار نیستعینک حجاب گردد، اگر دیده تار نیست

دشتی که شوق آبله پا قطره می زندیک خار، زیر منّت ابر بهار نیست

موسی صفت ز آتش غیرت نمی رومدر سایهٔ نهالی، اگر شعله بار نیست

مانع نمی شود کف بی مایه، سیل رادامن حریف گریهٔ بی اختیار نیست

سوده است خاطر، اگر درد بی دواستطوفان غم خوش است، اگر غمگسار نیست

ناصح ز ناله منع دلم چون جرس مکنآسوده خاطرت که دمی بیقرار نیست

مست تغافلی به حزین نیازمندهرگز تو را غم دل امّیدوار نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که خورشید و ماه نمی‌توانند تمام خوبی‌های معشوق را نشان دهند. همچنین، در اشاره به طبیعت، می‌گوید که اگر دل شفاف و روشن باشد، موانع و مشکلات قابل توجه نیستند. غم و اندوه هم اگر با یک همراه مناسب باشد، می‌تواند تحمل‌پذیرتر شود. شاعر در نهایت تأکید می‌کند که دل باید آزاد باشد و به خود و دیگران اجازه ندهد که غم و اندوه بر زندگی‌اش مسلط شوند. اشعار حاکی از عواطف عمیق و فلسفه‌ای درباره عشق و زندگی است.