شمارهٔ ۱۹۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اغدلماریخت۶ بیت

هر زهر که چشمت به ایاغ دل ما ریختالماس شد، از دیدهٔ داغ دل ما ریخت

زلفت به مددکاری آن لب، نمکی چندبا مشک به هم کرد و به داغ دل ما ریخت

دم سردی ایّام چها کرد به حالمزین باد، شبیخون به چراغ دل ما ریخت

جز در خم زلف تو کجا بود که امشبخون از مژهٔ غم به سراغ دل ما ریخت؟

نخلی شد و بارش همه پیکان بلا گشتهر تخم، که ناز تو به باغ دل ما ریخت

این شعله حزین ، کز دو جهان دود برآوردسودای که یارب، به دماغ دل ما ریخت؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنج شاعر از عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر چیزی که از چشم معشوق به دلش ریخته شده، مانند زهر می‌سوزاند و دلش را داغ می‌کند. زلف معشوق مانند مشک دلش را شاداب می‌کند اما در عین حال، یادآور غم و اندوه است. زمان سختی که بر او می‌گذرد، همچون بادی سرد، آرامش دلش را از بین می‌برد. او از سردی و تنهایی‌اش سخن می‌گوید و اینکه جز در سایه زلف معشوق هیچ جایی نداشته و اشک‌هایش مانند خون از چشمانش می‌ریزد. عشق او آنقدر تلخ و سخت است که حتی باران احساساتش نیز تبدیل به تیر بلا شده است. در نهایت، شاعر درباره شعله‌ور شدن احساساتش و حسی که از دو جهان بر دلش حاکم است، صحبت می‌کند.