شمارهٔ ۱۹۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انمسوخت۵ بیت

آمد آن شمع شبی بر سر و، سامانم سوختجستم از جای چنان گرم، که دامانم سوخت

غنچهای غارت ایام به گلشن نگذاشتغم تنهایی مرغان گلستانم سوخت

مدتی شد که ز دشت آبله پایی نگذشتجگر از تشنگی خار بیابانم سوخت

من که در صومعه سرحلقهٔ دین دارانمنگه کافر آن مغبچه ایمانم سوخت

نفس سوخته، در سینه نگهدار حزیناین چه افسانهٔ گرم است که مژگانم سوخت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از آتش عشق و درد عاشقانه سخن می‌گوید. او به یاد شمعی می‌افتد که در شب معشوقش، جانش را سوزانده و او را مجبور به ترک زادگاهش کرده است. غم تنهایی و غارت زمان، او را در درد و سوزی عمیق فرو برده است. همچنین، او به وضوح به بی‌میلی زندگی و ناامیدی اشاره می‌کند و از اینکه در صومعه‌ای با دینداران است، اما نگاه کافرانه و بی‌رحم معشوقش بر او تاثیر می‌گذارد، اظهار تاسف می‌کند. در نهایت، او از این افسانه عشق و رنجش که باعث سوختن دل او شده می‌گوید.