شمارهٔ ۱۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ویتورا۸ بیت

نهفته ام به خموشی خیال روی تو رامباد کز نفسم بشنوند بوی تو را

ز سنگ محتسب شهر غم مخور ساقیسپرده ایم به پیر مغان سبوی تو را

اگر غلط نکنم حرف ما و من غلط استشنیده ام ز لب خویش گفتگوی تو را

شده ست شیفته بلبل به باغ و حور به خلدندیده اند گلستان رنگ و بوی تو را

اگر به دامن وصل تو دست ما نرسدکشیده ایم در آغوش، آرزوی تو را

چه خوش بود که نماید به ما دلت را گرممحبتی که به ما گرم ساخت، خوی تو را

شود ز باختن رنگم آتشین، لعلتچه نازکیست عتاب بهانه جوی تو را!

به طور عشق حزین ، آستین فشان گرددکلیم اگر شنود، طرز های و هوی تو را

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر درباره عشق و آرزوهایش سخن می‌گوید. او به زیبایی و دلنشینی معشوق اشاره دارد و از احساسات عمیق و ناراحتی‌های ناشی از دوری از او سخن می‌گوید. شعر پر از نمادها و تصاویر طبیعی است که احساس شیدایی و اشتیاق را به تصویر می‌کشد. شاعر از طریق بیان احساساتش نسبت به معشوق، به نوعی از درد و رنج ناشی از عشق نیز اشاره می‌کند و آرزو دارد که معشوق محبتش را به او نشان دهد. در نهایت، شاعر به عشق و اشتیاقش از طریق تصاویر زیبا و احساسی می‌پردازد.