شمارهٔ ۱۸۴

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ارنگذاشت۱۱ بیت

تیغت به سرم خمار نگذاشتحسرت به دل فگار نگذاشت

ابر مژه در گهر نثاریما را ز تو شرمسار نگذاشت

شادیم که گریه های مستیبر خاطر ما غبار نگذاشت

آن سبزهٔ خط و آن بناگوشناموس گل و بهار نگذاشت

داغ دل خسته را به مرهمآن طرهٔ مشک بار نگذاشت

بر دوش و برم ردای تقویآن نرگس میگسار نگذاشت

بر لوح دلم ز غیر نقشییاد تو به یادگار نگذاشت

بیداد تغافلت مرا کشتبا خنجر غمزه، کار نگذاشت

جان نذر وصال کرده بودمهجران ستیزه کار نگذاشت

سر بر قدمت نهاده بودمافسوس که روزگار نگذاشت

یادت دل و دیدهٔ حزین راشرمندهٔ انتظار نگذاشت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و حسرتی سخن می‌گوید که عشق و جدایی به او القا کرده است. او ذکر می‌کند که محبت معشوق نه تنها آرامش را از او گرفته، بلکه یاد و خاطر آن عشق همواره در دل او باقی مانده است. شاعر از زیبایی‌های معشوق و تأثیری که بر احساسات او گذاشته صحبت می‌کند، اما در عین حال از زخم‌های عاطفی و غم‌هایی که این عشق به او آورده نیز گلایه‌مند است. در نهایت، او حسرت‌خورانه یادآور می‌شود که زندگی و روزگار اجازه وصال و خوشحالی را به او نداده‌اند و تنها انتظار و غم در دل او باقی مانده است.