شمارهٔ ۱۷۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمناست۷ بیت

هزار رنگ گل داغ در کنار من استجنون کجاست که جوش سیه بهار من است؟

ز خاک سوختهٔ خویش، دامن افشانیکمینه سرکشی سرو پایدار من است

ز رشحهٔ قلمم زنده می شود دل و جانزلال چشمه حیوان به جویبار من است

به خصم، عرصهٔ دعوی نمی دهد سخنمکه خامه در کف اندیشه، ذوالفقار من است

ز جا نخاسته بیجا، غبار هستی منبه جلوه در دل این گرد، شهسوار من است

ز خال کنج لبی رفته صبر و آراممسپند آتش غم جان بی قرار من است

حزین اگر به درازی کشد سخن چه کنم؟سیاه مستی کلک سخن گزار من است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و متناقضی را بیان می‌کند. او از زیبایی و رنگ‌های زندگی و عشق صحبت می‌کند که در کنار او است، در حالی که در عین حال به جنون و داغی احساساتش اشاره دارد. او خود را در حال سوختن و عذاب می‌بیند، اما از قلم و نوشتن به عنوان راهی برای زنده نگه داشتن روح و جانش استفاده می‌کند. در عین حال، او با دشواری‌هایی در ارائه‌ی سخن و احساساتش مواجه است و از غم و اندوهی که او را در بر گرفته، رنج می‌برد. به طور کلی، شعر ترکیبی از زیبایی و غم است که در آن شاعر از طرفی به امید و زندگی اشاره می‌کند و از طرفی دیگر دردی عمیق را حس می‌کند.