شمارهٔ ۱۶۵
آوازه ام از رتبه گفتار بلند استنامم چو نی، از کلک شکربار بلند است
با جلوهٔ او در چه حساب است وجودم؟از خار و خسم، شعلهٔ دیدار بلند است
برخیز که خود را برسانیم به دامیتا نالهٔ مرغان گرفتار بلند است
کوتاه شد افسانهٔ نی با همه دعویما را شکرین نغمه، ز منقار بلند است
دیری ست که منصور پریده ست ازین شاخهم بانگ اناالحق زدن، از دار بلند است
یک رشته که بی گوهر ذکر تو بود، نیستتسبیح تو، از سبحه و زنّار بلند است
کوته شمرم مدّ حیات ابدی رازلف سیه یار و شب تار بلند است
نبود به ره مصر حزین ، چشم امیدمبوی خوش یار از در و دیوار بلند است