شمارهٔ ۱۳
شق کرده ایم پردهٔ پندار خویش رابی پرده دیده ایم رخ یار خویش را
در بیعگاه عشق به نرخ هزار جانما می خریم ناز خریدار خویش را
مرهم چه احتیاج؟ که عاشق ز سوز عشقخواباند در نمک، دل افگار خویش را
از نقش پا به خاک رهت ما فتادگانافزوده ایم پستی دیوار خویش را
آن بلبلم که می گذرانم به زیر بالایام شادمانی گلزار خویش را
از شمعم ای صبا، دم افسرده دور داربگذار تا تمام کنم کار خویش را
از برگ و بار عاریت ای نخل باد دستسنگین مساز، دوش سبکبار خویش را
ای جذبه همّتی که درین دشت پُر فریبگم کرده ایم قافله سالار خویش را
در کام زاغ، طعمهٔ طوطی مکن، حزینبشناس قدر کلک شکر بار خویش را