شمارهٔ ۳۲ - در مدح حضرت علیّ بن ابیطالب علیه السلام

نظر کن در سواد صفحه ام تا گلستان بینیگذر کن دفترم را تا بهار بی خزان بینی

صریر خامه ام در طاق هفتم آسمان یابیصفیر ناله ام را گوشوار عرشیان بینی

شکوه عشق بخشیده ست اقبال فریدونمقلم را در بنان من، درفش کاویان بینی

ز لفظ آهنین پیکر،که داوود خرد بافدکمیت خامه ام را بر کتف برگستوان بینی

ببین در نقطه ام تا چشم معنی گرددت روشنبگیر این لقمه را تا حکمت لقمانیان بینی

به لفظ آغوش واکن تا به دامانت گهر ریزدبه معنی گوش بگشا تا لبم را ترجمان بینی

ز من پیمانه بستان تا حیات جاودان یابیمی از این جام جمشیدی بکش تا نور جان بینی

نیی چون مرد معنی، یاوه سنجی چون جرس تا کی؟به دنبال زبان خود مرو ترسم زیان بینی

ز تقلید و قیامت کی فروغ معرفت خیزد؟من از آتش دخان بینم، تو آتش از دخان بینی

نبندی دل به افسونی که طبع خفته شکل آردز بیداران شنو تا سر معنی را عیان بینی

ز یک مشت استخوان سگ می کند پهلوی خود فربهبه اندک مایه ای نفس دنی را شادمان بینی

به بوی بی بقایی مغز خامت مست می گرددبه رنگ مستعاری خویشتن را بوستان بینی

چو نرگس دیده، محو رنگ و بو کردی نمی دانیکه مژگان تا زنی برهم نه این بینی نه آن بینی

گل حسرت نصیبی ها بود چون غنچه دل بستنبهاری را که در دنباله، باد مهرگان بینی

ازین زندان ظلمانی برون آور سر، ای غافلکه انوار صفا در محفل روحانیان بینی

هوای نفس و طبعت خار در جیب و بغل ریزدگل این شاخساران، دست فرسود خزان بینی

سموم دوزخ از بویت نسیم خلد می گردداگر در دل هوای پیشوای انس و جان بینی

سر مردان عالم شهسوار لافتی یعنیعلی مرتضی کز وی دل و جان کامران بینی

سرم را در هوایش عرش عزت در قدم یابیدلم را از ولایش چون بهشت جاودان بینی

ز زهر آلوده تیغ معصیت ایمن بود جانتچو بر بازوی ایمان حب او حزر امان بینی

زلیخایی کند در مصر حسنش جان آگاهانهزاران بخت پیر از دولت عشقش جوان بینی

درآ در آستانش پایهٔ رفعت تماشا کنببین در زیر پا، تا نه رواق آسمان بینی

نشان پاکی طینت بود در سینه ها مهرشدغل رسوا شود هر جا که سنگ امتحان بینی

چها باشد ز احسانش شب آهنگان طاعت راسیه روزان عصیان را چو عفوش طیلسان بینی

به مسروران جنت، لطف او را مهربان یابیبه مقهوران دوزخ، قهر او را قهرمان بینی

کنی گرگوش دل، محوکلام معجز آیاتشهزاران گنج معنی زبر هر حرفی نهان بینی

غبار آستانش سرمه در چشم ملک سایدبه راهش نقش پا را تاج فرق فرقدان بینی

ملک چاکر شهنشاها، به دل کوه غمی دارمکه لب را گر گشایم، چشمه سار خون روان بینی

اگر خواهی بگو تا آستین از دیده بردارمکه مژگان مرا از گریه شاخ ارغوان بینی

ز حرمان سر کویت به خاطر حسرتی دارمکه داغم را چو نی در کوچه بند استخوان بینی

خوش آن دولت که یکبار دگر هم آستان بوسمدلم را در تپیدن چون درای پاسبان بینی

به گرد روضه ات گردم روان از سر قدم کردهبه خلدم خنده زن یابی به چرخم سرگران بینی

حزین حلقه در گوشم، غلامی از غلامانتبه عزّت سوی خود خوان چون اسیرم در هوان بینی

به عشق از التهاب آتش دل عاجزم عاجزاگرکمتر لبم را در ثنا، رطب اللسان بینی

ورق در دست من بال و پر پروانه می گرددقلم را در بنانم شمع سان آتش به جان بینی

به محشر چشم آن دارم که خیل جان نثاران راکنی گر گوشه ی چشمی مرا هم در میان بینی