شمارهٔ ۱

۳۹ بیت

أین القدود الّتی کالبان فی رشقأین الخدود التی کالنّور للمقل

من بعد بعدهم لم یحل فی نظریالّا الدّموع و قرب الوعد بالاجل

تهفو نوازع قلبی کلما هتفتحمائم الایک فی الاشراق و الطّفل

لیت الفریق الذی فارقتهم علموامُرّ الفراق و بعد الجیره الاُوَل

ما ضرّ ایّام نجد أن تُعید لنااعیاد شمل علی اللّذات مشتمل

عادت غمامهٔ اهدابی تفیض دماًتسقی منازلهم من اطیب البلل

آهاً لضعفی و بعدی من مخیّمهملا أقدرن علی التّحویل و النّقل

یا حادی العیس، بشّرنی بموقفهمو هذه مهجتی خذها بلا مطل

خلّ الصبابهٔ فی دارٍ رضعت بهاآنستُ فی الحیّ بالغزلان و الغزل

ورقٌ حدتنی بارنان مسجّعهٔبرقٌ رمانی بنار الوجد من خزل

یصفو السماع حَمامٌ أسجَع الهزجایغوی الغرام بالحان من الرّمَل

إنّ الصّبابه مهما شئتُ اکتمابدت بما شهدت عینای فی حذل

أمسیتُ عمراً لکتمِ الحبّ فی لهبٍأصبحتُ دهراً من الإعلان فی وجل

عقلی یُبشر أنَّ الحبَ یتلفنیعلام نفسی أراکِ الیومَ فی کسل

یا مُنیتی کیف لا أشکو الیکِ جویًو ما دعوتک حتی قطعت حیلی

لاغرو لی غیر ان العشق ذی لهفان مُتُّ فیک غراماً وانقضیٰ أجَلی

لم یبق فی لوعتی شیی یقاومهاالقلب فی لهبٍ والجفن کالجفل

و رب معتصم بالصبر ازعجهبعد الفریق و هجر الصَّحب و النّزل

اسمع کلامی ودع لامیّه سلفالشّمس طالعهٌ تغنیک عن زحل

عَزَّ الغریّ بآثارٍ مبارکهیمحوبها ما جناه العبد من زلل

یا خیر من واراه مسکٌ کان تربتهفاحت بمنقطَعِ عنها و متّصَل

نفسی الفِداء لِقبرٍ أنت ساکنهفیه الهدیٰ و الندیٰ کالعلم و العمل

اطلال ذاک الحمیٰ طورٌ یلازمهُانس الغریب و أمنَ الخائف الوجل

تهوی الیها قلوب العارفین کماتهوی الی الخلد من حاف و منتعل

رواقه جبل الله المنیف سمتفی العزّ قبَّته العلیا علی القلل

شمسٌ بدت فوق الممدّد فی العُلیٰمن دونها زحلٌ کالعرض مِن زُحل

بحر یمدُّ علی العافی عوارفهفی مدحه قلمی یرتاح بالثمل

ما بنکر الکوثر الفیّاض إن وکفتکفّاه فی المحل مثل العارض الهطل

أفعاله سیرَُ فی المجد أیسرهایحیی المحامد بینَ السهل و الجبل

کأنَّ صارمه أحیان صولتهنارٌ علی علمِ فی الجحفل الحفل

من سیفه حصحص الحقُ الّذی سترواغِلّا و غُلّتْ یدُ الاشرار بالشّلل

کم عاندتْه قریشٌ و هیَ عالمهبأنّهُ مِن رسول الله کالرّسل

یا هادی الورک عج بالقرب من طللو اقرع سلامی سلیمی منتهیٰ أملی

الرسم و الرشم و الدّارات دارسهٌٔلم یبق فی الحیِّ من ظل و لا ظلل

أین الفریق الَّذی لافرق بینهمأجسامهم خلقت روحاً بلاثقل

این الحبور الّتی آرائهم فتحتأبواب دارِ الهدیٰ کالاعین النجل

أین البدور الّتی أنوارها لمعتکالنّار من علمِ فی السّهل و الجبل

الأرض یبلغ مَن یمشی مناکبهالیست موافقتاً کالماء للعسل

الام نفسی بضنک العیش صابرهلِلّه لاتصبری یا مهجتی ارتحل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، احساسات عمیق شاعر را نسبت به دوری از محبوب و یادآوری خاطرات خوش گذشته بیان می‌کند. شاعر به یاد زیبایی‌های صورت و جذابیت‌های محبوبش می‌افتد و از غم فراق و اشک‌هایی که بر اثر آن ریخته می‌شود، می‌گوید. او در وصف حال خود، به قدرت عشق و دردی که در دل دارد اشاره می‌کند و از دوری و جدایی از دوستان و عزیزانش شکایت می‌کند. شاعر نسبت به زندگی و روزهای خوب گذشته ابراز حسرت می‌کند و آرزو دارد که دوباره آن لحظات خوش را تجربه کند. او در انتها از صبر و تحمل در برابر این درد سخن می‌گوید و به امید دیدار محبوبش زندگی می‌کند.