شمارهٔ ۲۹
دریغ و درد کز بیداد گردونشد از بزم احبا میر مؤمن
ازین ویرانه منزل رخت بربستبه سوی باغ طوبی میر مؤمن
گرفتش دل ازین دیر پرآشوببه جنت کرد ماوا میر مؤمن
دلش از هر غمی آسود، چون یافتبه گلزار جنان جا میر مؤمن
غرض از بزم دنیا چون شتابانروان شد سوی عقبی میر مؤمن
به تاریخش رقم زد کلک هاتفکه رفت از بزم دنیا میر مؤمن