شمارهٔ ۹۲ - در مدح خاقان محمود خان گوید
ای گوهر مطهر مردی و مردمیاصل تو کان گوهر مردی و مردمی
در جنگ و صلح رستم میدان و مجلسیدر کین و مهر حیدر مردی و مردمی
دارد دل تو نور ز ایمان و معرفتبارد لب تو شکر مردی و مردمی
نیک و بدت موافق هستی و نیستیجان و دلت مسخر مردی و مردمی
قدر تو چرخ اعظم افلاک و انجم استرأی تو سعد اکبر مردی و مردمی
سعد از تو گشت طالع ناهید و مشتریجان از تو یافت پیکر مردی و مردمی
بی ساقه و طلیعه بند و گشاد توگردی نکرد لشکر مردی و مردمی
در بزم و رزم شکر بخندید و خون گریستپیش تو جام و خنجر مردی و مردمی
در قبضه و بنان تو بادا بر امر و نهیدایم حسام و ساغر مردی و مردمی
چرخ ار ز صبح صادق در پیش آفتابپرسد که کیست یاور مردی و مردمی
گوید جلال دنیا محمود خان که هستبر چرخ ملک محور مردی و مردمی
ای سایه سعادت دنیا و آخرتوی معجز پیمبر مردی و مردمی
ای آن عطاردی که نزیبد به اتفاقبرج تو جز دو پیکر مردی و مردمی
القاب عالی تو طرازیست بر کجابررایت مظفر مردی و مردمی
حاجت چو سایه گشت نهان تا چو آفتابپیدا شدی ز خاور مردی و مردمی
گر طالعت نبودی از رجعت و وبالهرگز نرستی اختر مردی و مردمی
جام می بری ز خصم و جهان می دهی به دوستوین هر دو هست در خور مردی و مردمی
قدرت نعوذبالله اگر سرکشی کندعاطل بماند افسر مردی و مردمی
شد مردمی و مردی در عهد ما غریبمی دار دست بر سر مردی و مردمی
یارب چو خلق و خلق تو هرگز گلی شکفتاز گلبن معطر مردی و مردمی
آمد پدید نقش تو هرگه که داشتندآیینه در برابر مردی و مردمی
گر نو عروس بخت تو در جلوه نیستیهستی گسسته زیور و مردی و مردمی
روزی که دهر خطبه کند جز به نام توبادا شکسته منبر مردی و مردمی
چندانکه در جهان ز سکندر کنند یادای پادشاه کشور مردی و مردمی
می بر کف چو بحر تو آب حیات بادای راستی سکندر مردی و مردمی