شمارهٔ ۶۶
گر ناله ای ازین دل پر غم برآورمشور از چهار گوشه عالم برآورم
آهی اگر زنم به سحر چون صدا ز کوهغوغا ز هفت گنبد اعظم برآورم
هر شب به صدمه نفس سرد و آه گرمترکیب آسمان همه از هم برآورم
از درد و آتش دل اگر نعره ای زنمدود از نژاد دوده آدم برآورم
رضوان به گوش و گردن حورا درافکندهر در کزین دو دیده پرنم برآورم
در مجلس سپهر چو گلدسته آورندخاری که من ازین دل پرغم برآورم
از جور این خران چو بنالم سحرگهیگرد از مقام عیسی مریم برآورم
ناهید بر افق ز عنا ساز بشکندچون ناله ای که زیر و گه از بم برآورم
دم در کشیده ام ز جهان و ز همدمانترسم جهان بسوزم اگر دم برآورم
غم با کدام غمخور یکدل به سربرمدم با کدام مونس محرم برآورم
از اهل روزگار چنان دلشکسته امکم نیست دل که یکدم خدم برآورم
هرصبحدم ز نسیم هوای دوستبر رخ هزار قطره شبنم برآورم
آمد زمان آنکه به نور رضای حقخود را ز قعر این چه مظلم برآورم