شمارهٔ ۵۷
ز چشم از دل خویش خونت خوردمازان با غم جفت و از کام فردم
ازین چشم و دل آب و رنگی ندیدمبه جز اشک خونین و رخسار زردم
چو با مردم چشم خود برنتابمروا نیست با دیو مردم نبردم
ز خون مردم چشم من در شنا بادکه با مردم آشنا روی کردم
ز نامردمان چشم راحت چه دارمکه از مردم چشم خود هم به دردم
در این قحط مردم به نیرنگ و مردیگر از مردمی رنگ دیدم نه مردم
به عمری ددی و اژدهائی نبینمز مردم شب و روز بی خواب و خوردم
ز بیداد این هفت و این چار دایمچو بر آتش آبم چو بر باد گردم
ز چرخ دغا باز و دهر مقامرزیانکار و مغبون و بیهوده گردم
دلم سرد شد این سر و موی چون برفاز آنست همواره این باد سردم
ز خار و خسان چشم نرمی چه دارمکه در چشم و دل همچو خار است وردم
ازین خوان پرجیفه روزی مبادمبه جز آنکه باشد از آن ناگذردم
ز نانش به غیر از ملامت چه دیدمز خوانش برون از ندامت چه خوردم
خدایا چو هر خودپرستیم مگذارکه گرد سگ نفس اماره گردم
ازین بد حریفم نگهدار چندانکبساطی که گسترده شد درنوردم