گنج

شمارهٔ ۱۰۷

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: انی۳ بیت
ایزد چو خصال خوب دادمای کاش مرا حیا ندادی
چون داد حیا در این حیاتماز رزق دری دگر گشادی
گر شب نبدی و شکر خلوتفرزند ز پشت من نزادی