شمارهٔ ۴۹
نه جان در کار عشقت کردم آخرنه مهرت را به جان پروردم آخر
جهانی غم به امید تو خوردمنگوئی کی ز تو برخوردم آخر
گرفتم نیستم در خورد وصلتبدین غم هم نه اندر خوردم آخر
گر از حال دلم آگاهیت نیستقیاسی کن ز روی زردم آخر
اگر چون سگ مرا از در برانینه آنم کز درت برگردم آخر
ز بیم جان غم عشقت نگیرمنه یکباره چنین نامردم آخر
مرا با تو خوش افتاد آشنائینه آئینی غریب آوردم آخر
همه عالم در این حالم شریکندنه تنها من در این فن فردم آخر
بدادم دل نه چیزی بر دم الحقشدم عاشق نه خونی کردم آخر
به درد هجر ازین بیشم مکش زارکه من خود کشته این دردم آخر