شمارهٔ ۴۲
حبذا نزهت بادی که ز بغداد آیدخاصه کز مسکن آن حور پریزاد آید
بر ره باد ز شب تا به سحر منتظرمتا که از جانب بغداد دگر باد آید
ای خوشا وقت سحر کز نفس باد صباشادیم هر نفسی در دل ناشاد آید
نزهت باد شمالی به مشام دل منراست چون بوی گل و سوسن آزاد آید
عاشقی در غم هجران تو چون خواب کندکه وصال تو به هر نیم شبش یاد آید
چو خیالت به تماشای من آید گه خوابهمچو شیرین که به نظاره فرهاد آید
آب این دیده دربار بود بارانشاگر ابری ز ره پارس به بغداد آید
نایدم خنده خوش زین دل غمگین خرابخنده خوش ز دلی خرم و آباد آید
اولین روز فراقت به دلم می آیدکه دگر بر دلم از هجر تو بیداد آید