شمارهٔ ۲۳
دلی که با غم عشق تو همنشین گرددنه ممکن است که با خوشدلی قرین گردد
به تلخ عیشی تن در دهد هر آندل کوبه عشوه لب شیرین تو رهین گردد
چو سایه هر که به دنبال تو رود ناچاربه سر دوان و سیه روز و رهنشین گردد
هر آنکه با کمرت درمیان نهد غم دلرخش بسان قبای تو پر ز چین گردد
به خوبی تو نیابد بتی وگر به مثلهزار سال کسی در بلاد چین گردد
جوی زپر تو رویت چو بر سپهر افتدقمر ز خرمن حسن توخوشه چین گردد
ترا اگر به همه عمر خود ببوسم پایبه زیر پای مرا آسمان زمین گردد
به بوسه ای دل مسکین من بخر زان پیشکه گوی سیم زنخدانت عنبرین گردد
تو آن زمان ز پی مهر من دریغ آریکه بی ثباتی حسن خودت یقین گردد