شمارهٔ ۱۴
نهادم از بن هر موی برکشد فریادز دوستان که ز منشان همی نیاید یاد
خروش برکشم از دل چو کبک در دم بازبنالم از همه رگها چو چنگ در ره باد
اگر زمانه چنین بدنهاد شد با منکجا شدند مرا دوستان نیک نهاد
بلی نهادِ زمانه چو بد شود ز قضازمانه رنگ شود هر که از زمانه بزاد
در این زمانهٔ خودکام از که جویم کامدر این کشاکش بیداد از که خواهم داد
فلک به کینه احرار تا کمر دربستبجز کمان نکشید و بجز کمین نگشاد
عزای مشتری و خور چنان حزینم کردکه لحن زهره نگرداندم دگر دلشاد
خروش کوس شهانم چو یاوری ننمودصریر چرخ زمانم کجا رسد فریاد!
چو بر قبول سلاطین نبود بنیادیمرا قبول شیاطین کجا نهد بنیاد
دلا مجوی سلامت ز آشیان وجودکه بر ندامت و حسرت نهادهاندش لاد
کسی که خاک تو بسرشت بی عنان سرشتهر آنکه اصل تو بنهاد بی بلا ننهاد
دراین زمان که خرد را نماند هیچ مجالدر این مکان که هنر را نماند هیچ ملاد
اگر نماند جهان خواجه جهان ماندهستوگر بمرد ملک قطب ملک باقی باد
خدایگان وزیران شرق شمسالدینکه هست خاک درش غیرت کلاه قباد
به کف کریم و به چهره بهی به سیرت خوببه تن حلیم و به دل صابر و به شیمت راد
عروس ملک جهان شد بر او چنان عاشقکه تا به حشر نبیند رخ دگر داماد
به گرد عالم ملک آمد آن بنان و قلمکه قصر ملک به تاییدش استوار اِستاد
اگر تو نیستی آن نایب نبی به حقبه سعی تو نشدی خانه هدی آباد
به عهد تو نشدی ملت از خلل خالیبه بذل تو نشدی امت از زلل آزاد
لطیفهای ز حساب جمل مراست چنانکز این دو لفظ برآید صد و دو با هفتاد
ز لفظ صاحب دیوان همین برآید عقددر این تساوی انصاف بنده باید داد
مراست حق دعائی بر اهل این دولتچو فر صاحب مغفور بر رهی افتاد
ز کلک چون صدف و از بنان همچو خلجچه دُر که صاحب ماضی به بنده نَفْرستاد
ربیع بختا در بوستان دولت تومرا بهار و دی آزاد یافت چون شمشاد
نه حاجتیم به پیوند ساغر نوشیننه رغبتیم به دلبند کشور نوشاد
ز من حکایت پارین مپرس و آن اکرامز من شکایت امسال بین و این بیداد
چنان بُدم ز تَوَفّر که کس چو بنده نبودچنان شدم ز تحیر که کس چو بنده مباد
ز خاک پارس ز لال چنین سخن مطلبکه ناید آب ز سندان و روغن از پولاد
لقای گلبن خوشبوی را مجوی از خارنوای بلبل خوشگوی را مجوی از خاد
متاع کرج نخیزد ز رشته تُنُکتقماش هند نخیزد ز تربت بغداد
عمارت کف فرهاد ناید از شیرینعبارت لب شیرین نیاید از فرهاد
به چشم رحم نگه کن مرا ز روی کرمکه روی جاه ترا زخمِ چشمِ بد مرساد