شمارهٔ ۱
جهان به کام شود عشق کامران ترافلک غلام شود حسن جاودان ترا
مدار فخر بود بهر او که مهر فلکستاید این دل با مهر تو امان ترا
سپهر پیر کند همچو سرو سرسبزیچو حسن جلوه دهد سرو نوجوان ترا
خرد سجود کند صورت جمالت راروان نماز برد قامت روان ترا
کمال و علم تو بحریست بیکران و عمیقچگونه وصف کنم بحر بیکران ترا
زلال چشمه حیوان که کیمیای بقاسترهی ست از بن دندان لب و دهان ترا
میان ندیده ترا نیشکر چرا در تستمیان پرستیش آن شکًرین میان ترا
اگر ز دیده نهان است صورت دهنتبه آشکار چرا عاشقم نهان ترا
به شکل سرو ببالد قد تو تا چشممگلاب تازه دهد شاخ خیزران ترا
به رنگ لاله برآید رخ تو با دل منزخون دیده دهد آب گلستان ترا
چنین که بر هدف دل گشاده ای زه و شستزمانه حکم قضا می نهد کمان ترا
چو آفتاب عمیم است و رایگان لطفتزمانه ارج نهد لطف رایگان ترا
چنین که تاخته ای بر زمانه اسب وفاقدر نیارد بر تافتن عنان ترا
گداخت پیکر سیمین تیز تاز فلکدر آن هوس که ببوسد رکاب و ران ترا
ازان دری ... کانس و جان ازدلفدا کنند تن و جان خویش جان ترا
به باز دادن دل بر من امتحان چه کنیکه آن متاع نیرزد خود امتحان ترا
مباد خوشدلی آن سفله را که دل دهدشکه دل ز جان ندهد زلف دلستان ترا
ترا نشانه ز من دل بسی ست در سر زلفمرا ز زلف تو یک موی بس نشان ترا
مکن فسوس بر این خسته دل اگر بگریستچو دیده خنده آن نیم ناردان ترا
ز شام تا به سحر خاکبوس و لابه کنمکه جان و دل بدهم رشوه پاسبان ترا
بدان امید که دستور باشدم که شبیز دیده آب زنم خاک آستان ترا
به خوان لطف تو دل گشته میهمان و سنردکه اهل دل بنوازند میهمان ترا
که کوه با عظمت را جگر ز غم خون شدچو دید نازکی لعل درفشان ترا
حقیقتی ست بسی آشکار گر که زنندرقم به دفتر عین الیقین گمان ترا
مرا بگو به زبان یک رهی که زان توامکه این حدیث ندارد زیان زبان ترا
و گر زیان رسدت زین سخن بگوی که مننخواهم از قبل سود خود زیان ترا
نصیحتی دل نا مهربانت را فرمایکه تا به کین نکشد یار مهربان ترا
تو میهمانی و ذات قدیم مهماندارعقول پی نبرد ذات میزبان ترا
مکن، ز دستان کم کن و گرنه مجد به نظمبه دفتر آرد دستان و داستان ترا