شمارهٔ ۶۷
چشم تو آهوی ختن پروردلعل لبت در عدن پرورد
عکس لب و روی تو لعل و عقیقآن به بدخش این به یمن پرورد
سرو جوانا، به چمن چم چو منتا که قدت سرو چمن پرورد
در صدف سینه و دریای دلعلم بیان در سخن پرورد
ثابت و سیار فلک را، ز مهراز سر قدرت مه من پرورد
بی خبر از جان وز جانانه کیستپر خور و خوابست که تن پرورد
بر جدو آب علم ادب درس دهنخل جوان نخل کهن پرورد
بیشه ببران سر شیران بودگرچه زبانیست که زن پرورد
«حاجب » درویش به اندرز و پندروز و شب ابناء وطن پرورد