شمارهٔ ۵۹

۷ بیت

هر که آمد گل ز باغ زندگانی چید و رفتعاقبت بر سستی اهل جهان خندید و رفت

کس در این ویرانه جز یکدانه حاصل برنچیدهر که آمد دانه بذر هوس پاشید و رفت

سر چرا عاقل فرود آرد، به تاجل سلطنتباید آخر پای خود را در کفن پیچید و رفت

گر تو هم از رفتن راه عدم ترسی مترسبس که آسانست این ره می‌توان خوابید و رفت

بس که در گل گل عذاران خفته در پهلوی همهمچو شبنم میتوان در روی گل غلتید و رفت

در جهان از رفتن معراج خود ترسی مترسبسکه خوش جائیست با سر میتوان گردید و رفت

«حاجب » اندر دار دنیا میل آسایش نداشتچند روزی آمد و یاران خود را دید و رفت