شمارهٔ ۴۶
برو ای طبیبم از سر که خبر ز سر ندارمبه خدا رها کنم جان که ز جان خبر ندارم
به عیادتم قدم نه که ز بیخودی شوم بهمی ناب نوش و هم ده که غم دگر ندارم
غمم ار خوری از این پس نکنم ز غم خوری بسنظری به جز تو با کس به کسی دگر ندارم
ز زَرت کنند زیور به زرت کشند در برمن بینوای مضطر چه کنم که زر ندارم
دگرم مگو که خواهم که ز درگهت برانمتو بر این و من بر آنم که دل از تو برندارم
به من ار چه میْ پرستم مدهید می به دستممبرید دل ز دستم که دل دگر ندارم
دل حافظ ار بجویی غم دل ز تندخوییچو بگویمت، بگویی سر دردسر ندارم