شمارهٔ ۴۴

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اری۱۰ بیت

چون در جهان خوبی امروز کامکاریشاید که عاشقان را کامی ز لب بر آری

با عاشقان بیدل تا چند ناز و عشوهبر بیدلان مسکین تا کی جفا و خواری

تا چند همچو چشمت در عین ناتوانیتا چند همچو زلفت در تاب و بی قراری

دردی که از تو دارم جوری که از تو بینمگر شمه‌ای بدانی دانم که رحمت آری

اسباب عاشقی را بسیار مایه بایددلهای همچو آتش چشمان رود باری

در هجر مانده بودم باد صبا رسانیداز بوستان وصلت بوی امیدواری

گرچه به بوی وصلت در حشر زنده گردمسر بر نیارم از خاک از روی شرمساری

از بادهٔ وصالت گر جرعه‌ای بنوشمتا زنده‌ام نورزم آیین هوشیاری

ما بنده‌ایم و عاجز تو حاکمی و قادرگر می‌کشی به زورم ور می‌کشی به زاری

آخر ترحمی کن بر حال زار حافظتا چند ناامیدی تا چند خاکساری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و رنج عشق و ناامیدی خود اشاره می‌کند. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که دیگر ناز و عشوه نکند و به عشق‌ورزی بپردازد. شاعر به ناتوانی و دردی که از عشق او کشیده اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که رحمت و محبت به او عطا کند. او همچنین به امید و رسیدن به وصال اشاره می‌کند و از اوضاع ناامیدکننده خود می‌نالد، در حالی که می‌داند که بین بنده و معشوق رابطه‌ای نامتعادل وجود دارد. در نهایت، شاعر از معشوقش می‌خواهد که به حال زار او رحم کند و به او امید دهد.